Kryminał o handlu narkotykami w Tajlandii i toksycznej matce, która żąda od jednego syna zemsty za śmierć drugiego. Piotr Gociek zarzuca filmowi Nicolasa Windinga Refna, że poza skrajnie wystylizowanymi obrazami nie oferuje niemal nic i przypomina popłuczyny po Davidzie Lynchu oraz Quentinie Tarantino; wyróżnia jedynie zaskakującą rolę Kristin Scott Thomas.
Ryan Gosling powraca w charakterystycznej dla siebie roli: charyzmatycznego „dobrego” bandziora, który nie waha się pobrudzić sobie dłoni cudzą krwią, gdy uważa, że sprawa jest słuszna. Jednak w odróżnieniu od „Drive” czy „Drugiego oblicza” film Refna nie oferuje widzowi nic ponad serię wystylizowanych do granicy przesady obrazów. To kryminalna opowieść o mrokach handlu narkotykami w Tajlandii oraz kompletnie popapranej rodzinie, w której despotyczna i toksyczna matka próbuje zmusić jednego z synów, by pomścił śmierć drugiego (który zginął, bo zgwałcił i zamordował 16-letnią dziewczynę). Postać matki to zresztą największe aktorskie zaskoczenie filmu. W dziwne skrzyżowanie mamuśki-gangsterki, lady Makbet i Cersei Lannister wcieliła się Kristin Scott Thomas (nie do poznania). Reszta to popłuczyny po Davidzie Lynchu i Quentinie Tarantino. Szkoda waszego czasu, co stwierdzam jednak ze smutkiem i z zaskoczeniem. recenzuje Piotr Gociek
WINDING REFN „TYLKO BÓG WYBACZA” („ONLY GOD FORGIVES”) USA 2013
Thomas, Vithaya Pansringarm