Agentka Alice próbuje ocalić Londyn przed biologicznym zamachem terrorystycznym, podczas gdy amerykańskie i brytyjskie służby zamiast współpracować zaczynają ze sobą konkurować. Piotr Gociek krytykuje wątłą intrygę, wymuszoną polityczną poprawność i ogólny fabularny bałagan. Szczególnym nieporozumieniem nazywa Orlando Blooma w roli weterana z Iraku i dziwi się, że film firmuje tak doświadczony reżyser jak Michael Apted.
Thriller szpiegowski, w którym za Jamesa Bonda w spódnicy robi Noomi Rapace (jako agentka Alice). Rzecz dzieje się w Londynie, a stawką jest uchronienie miasta przed biologicznym atakiem terrorystycznym. Z jakiegoś powodu bratnie służby (amerykańska i brytyjska) zamiast współpracować ze sobą, zaczynają silnie konkurować. Intryga jest niestety wątła, a scenariusz na siłę poprawny politycznie (zło wyrządzane przez białych i bogatych pomogą naprawić pospołu arabski taksówkarz i radykalny imam z wyrzutami sumienia). W mniejszych rolach pojawia się kilkoro weteranów – John Malkovich, Michael Douglas i Toni Collette. Kompletnym nieporozumieniem jest występ Orlando Blooma, który na weterana z Iraku nadaje się tak samo jak na hobbita. Aż dziw, że ten bałagan firmuje tak wytrawny reżyser jak Michael Apted, twórca „Goryli we mgle” i „Świat to za mało”. © ℗ reż. Michael Apted „Tożsamość zdrajcy” Wielka Brytania 2016, Monolith wyst. Noomi Rapace, Orlando Bloom, Toni Collette, John Malkovich