Efektowny kosmiczny melodramat poświęca logikę i psychologię, by wybielić niewybaczalny czyn.
Pasażer numer jeden (Chris Pratt) budzi się z hibernacji w wyniku awarii. Statek, którym leci na kolonię Homestead II, ma przed sobą jeszcze 90 lat podróży. Na pokładzie ani żywego ducha. Dręczony samotnością nieszczęśnik wybudza sobie towarzyszkę, pasażera numer dwa (Jennifer Lawrence), ukrywając przed nią fakt, że to on jest sprawcą jej nieszczęścia. Cała wizualna atrakcyjność filmu ani sprawność techniczna jego twórców nie są w stanie przesłonić podstawowej kwestii – bohater uczynił rzecz niewybaczalną, a cała reszta to kolorowe mydlenie oczu. Stąd pierwsza część filmu nieco nudzi, a druga mocno irytuje – to nie jest science fiction, lecz melodramat, w którym bardzo dużo logiki i psychologicznej prawdy trzeba poświęcić, żeby przekonać widza, że może jednak polubić głównego bohatera. To bałamutna propozycja intelektualna, gładka niczym wnętrza statku. © ℗