Faustowska historia lekarza eksperymentującego z eterem grzęźnie w pretensjonalnych deklaracjach, odpychającym bohaterze i łopatologicznym finale.
Początek XX stulecia. Skazany za zabójstwo młodej dziewczyny lekarz zostaje w ostatniej chwili ułaskawiony i zamiast na stryczek trafia na Sybir. Po latach ucieka z katorgi i szuka schronienia w monarchii austro-węgierskiej. Wykorzystując medyczne talenty, znajduje posadę w armii, jednak bardziej od dbania o zdrowie żołnierzy i prostytutek zajmują go eksperymenty nad eterem. W substancji tej widzi drogę do panowania nad ludźmi, do budowy nowego świata na gruzach starego. Zanussi próbuje raz jeszcze opowiedzieć historię Fausta, ale przynudza: bohaterowie nie rozmawiają, lecz wygłaszają banalne deklaracje. Bezbożność odbiera życiu sens, wiemy to dobrze, ale równie dobrze wiemy, że pretensjonalność zabija kino. Doktor grany przez Jacka Poniedziałka jest zwyczajnie odrażający, więc miejsca na tragedię tu nie ma. A na końcu reżyser serwuje nam dodatkowe pół godziny filmu objaśniające łopatologicznie, co wydarzyło się przez pierwsze półtorej godziny. Kuriozum.