Prequel serii „Transformers”, opowiadający o początkach pobytu sympatycznego żółtego robota na Ziemi i jego relacji ze zbuntowaną Charlie, okazuje się filmem pobieżnym, umiarkowanie wciągającym i mało oryginalnym. Główny zarzut to wtórność: pomysł zaczerpnięty z „E.T.”, nostalgiczna ścieżka dźwiękowa złożona z przebojów lat 80. i zapożyczenia od innych naśladowców. Jedynym prawdziwym skarbem produkcji pozostaje Hailee Steinfeld w roli głównej — przerasta wszystko i wszystkich na ekranie i godna jest lepszych scenariuszy.
Weź pomysł z „E.T.”, dopraw tęsknotą za latami 80. (piosenki wykorzystane w filmie mogłyby być jedną z części wielopłytowej składanki „the best of” tej dekady), podkradnij co nieco od innych naśladowców („Monsters Trucks”) i osadź to wszystko w świecie popularnej franczyzy filmowej inspirowanej zabawkami Transformers. Tak ulepiono film „Bumblebee”, opowieść o tym, skąd wziął się na Ziemi sympatyczny żółty robot z Kosmosu i co robił, zanim jego przyjacielem został Shia LaBeouf. Zatem prequel i zarazem „origin story”, jak mawiają Amerykanie. Pobieżny, umiarkowanie wciągający, mało oryginalny, ale z jednym skarbem. Hailee Steinfeld w roli głównej (zbuntowanej dziewczyny imieniem Charlie, która zaopiekuje się transformerem udającym volkswagena garbusa, a nie chevroleta camaro) przerasta wszystko i wszystkich w „Bumblebee”. Godna jest lepszych scenariuszy.