Pięcioletni Saroo gubi się tysiące kilometrów od domu, trafia do adopcji w Australii, a po latach próbuje odnaleźć biologiczną rodzinę. Sugestywny obraz Indii rozwija się w mądrą opowieść o pamięci, dwóch kulturach i lojalności wobec obu matek.
Historia niezwykła i prawdziwa – pięcioletni Saroo z centralnych Indii w wyniku fatalnego zbiegu okoliczności ląduje w Kalkucie – 1,5 tys. km od miejsca urodzenia. Uznany wkrótce za sierotę bez domu trafia do adopcji. Wychowuje go australijska rodzina z Hobart (Tasmania). Po ćwierćwieczu próbuje odnaleźć swoją dawną rodzinę. W tej historii kryje się dużo więcej, niż sugeruje powyższe streszczenie. Film debiutanta Gartha Davisa (dotąd w reklamie i w TV) przez pierwszą godzinę to sugestywny obraz życia w Indiach, w drugiej połowie zaś próba zmierzenia się z trudnymi pytaniami. Każda figura w tej opowieści to bohater tragiczny – chłopiec rozdarty między kulturami i lojalnościami; jego biologiczna matka (nigdy nie pogodziła się ze stratą), jego przybrana matka (dokonała własnych trudnych wyborów). Podkreślenie na koniec, że to prawdziwa historia, trochę jej nawet szkodzi, bo jest to kino dużo mądrzejsze niż zwykła ekranizacja bestsellera non-fiction. © ℗