Klasyczna japońska opowieść o dziecku znalezionym w łodydze bambusa łączy baśń, satyrę społeczną i historię miłosną. Stylizowana na akwarelę animacja odchodzi od najbardziej rozpoznawalnego stylu Ghibli, a artystyczną klasą dorównuje najlepszym filmom studia.
Kolejne cacko z wytwórni Ghibli, rozsławionej w świecie między innymi animacjami Hayao Miyazakiego. „Księżniczka Kaguya” to filmowa wersja klasycznej japońskiej opowieści ludowej o dziecku znalezionym wewnątrz łodygi bambusa. Dziecku tak niezwykłym, że jego nowi opiekunowie uwierzą w szlachetne pochodzenie Kaguyi. Historia ma kilka warstw: to fantazja, w której główny zwrot akcji mocno was zaskoczy (chodzi o prawdziwe korzenie bohaterki), społeczna satyra (wątek przysposabiania bambusowej znajdki do życia księżniczki), wreszcie opowieść obyczajowa z wątkiem miłosnym. Animacja jest bardzo odległa od stylu znanego z najsłynniejszych filmów studia Ghibli, stylizowana bardziej na grafikę, łączącą grubszą, zdecydowaną kreskę i akwarelę. Film nominowano do Oscara w kategorii najlepszej animacji – przegrał z komercyjnym hitem Disneya „Wielka szóstka”. Niezasłużenie, bo artystycznie bez wątpienia najlepszymi propozycjami wśród nominowanych były właśnie „Księżniczka Kaguya” i równie nostalgiczne mądre „Sekrety morza”. © ℗