Księżniczka Kaguya to filmowa adaptacja japońskiej baśni o dziecku znalezionym w łodydze bambusa, które opiekunowie starają się wychować na księżniczkę. Fabuła łączy baśniową fantazję z zaskakującym zwrotem dotyczącym korzeni bohaterki, satyrę na przysposabianie znajdki do życia księżniczki oraz wątek miłosny. Stylizowana na akwarelę animacja odchodzi od rozpoznawalnego stylu Ghibli. Film przegrał o Oscara dla najlepszej animacji z „Wielką szóstką”, choć artystycznie należał do najlepszych nominowanych, obok „Sekretów morza”.
Kolejne cacko z wytwórni Ghibli, rozsławionej w świecie między innymi animacjami Hayao Miyazakiego. „Księżniczka Kaguya” to filmowa wersja klasycznej japońskiej opowieści ludowej o dziecku znalezionym wewnątrz łodygi bambusa. Dziecku tak niezwykłym, że jego nowi opiekunowie uwierzą w szlachetne pochodzenie Kaguyi. Historia ma kilka warstw: to fantazja, w której główny zwrot akcji mocno was zaskoczy (chodzi o prawdziwe korzenie bohaterki), społeczna satyra (wątek przysposabiania bambusowej znajdki do życia księżniczki), wreszcie opowieść obyczajowa z wątkiem miłosnym. Animacja jest bardzo odległa od stylu znanego z najsłynniejszych filmów studia Ghibli, stylizowana bardziej na grafikę, łączącą grubszą, zdecydowaną kreskę i akwarelę. Film nominowano do Oscara w kategorii najlepszej animacji – przegrał z komercyjnym hitem Disneya „Wielka szóstka”. Niezasłużenie, bo artystycznie bez wątpienia najlepszymi propozycjami wśród nominowanych były właśnie „Księżniczka Kaguya” i równie nostalgiczne mądre „Sekrety morza”.