Manolo i Joaquin rywalizują o rękę Marii, nie wiedząc, że ich losy są częścią zakładu między władcami zaświatów La Muerte i Xibalbą. Meksykańska wrażliwość, niezwykła kolorystyka, szalone tempo animacji, humor i zaskakujące muzyczne covery sprawiają, że dydaktyczne treści nie nużą.
Film zabawny, ekstremalnie kolorowy, pełen wdzięku, niezwykłych bohaterów i zaskakującej muzyki (zakręcone covery hitów rockowych i popowych). Nakręcony za amerykańskie pieniądze, jest owocem przede wszystkim meksykańskich talentów i wrażliwości. Producentem jest Guillermo del Toro („Labirynt fauna”, „Pacific Rim”), a reżyserem Jorge R. Gutiérrez, twórca popularnego serialu animowanego „El Tigre”. Dwóch dzielnych młodzieńców, Manolo i Joaquin, stara się o rękę pięknej Marii. Jeden jest niechętnym torreadorem (woli gitarę), a drugi pogromcą złoczyńców, próbującym śmiałością dorównać nieżyjącemu ojcu. Obaj nie wiedzą, że ich rywalizacja to tak naprawdę efekt zakładu między piękną panią La Muerte i złośliwym Xibalbą, którzy władają zaświatami. Tych warstw jest zresztą w filmie więcej, a nie najmniej istotną jest wielki ładunek dydaktyki (chodzi zwłaszcza o rolę kobiet w społeczeństwie i empatię wobec zwierząt). Na szczęście w „Księdze życia” jest tak wiele humoru (często wisielczego) i jest tak zachwycająca animacja prowadzona w szalonym tempie, że owe pouczenia nie nudzą. Aż dziw, że zabrakło nominacji do Oscara.