Szesnastoletni Joe i Patrick, zmęczeni szkołą, dziewczynami i rodzicami, budują z ekscentrycznym Biaggiem dom w lesie i próbują żyć na własną rękę, wierząc, że w ten sposób staną się mężczyznami. Kinowy debiut Jordana Vogta-Robertsa jest ciepłą, zabawną i mądrą opowieścią o dorastaniu, która potrafi wydobyć świeżość z wielokrotnie ogrywanego tematu.
CHŁOPCZE, ZAPUŚĆ WĄSY
G
dyby tę historię spróbować opowiedzieć w polskich realiach, nie obeszłoby się bez namiotu. Amerykanie mają lepszy symbol młodzieńczego miejsca sekretnego: domek na drzewie. Joe i Patrick, najlepsi kumple żyjący w Ohio, pójdą dalej – zamienią domek na drzewie na prawdziwy dom (choć koślawy, bez prądu, wody i kanalizacji), ukryty w lesie. Obaj właśnie zaczęli wakacje. Mają po 16 lat i wszystko, co im się w życiu przydarza, boli tak bardzo, jak boleć potrafi tylko w tym właśnie wieku: kłopoty w szkole, kłopoty z dziewczynami i kłopoty z rodzicami, którzy zaczynają przypominać przybyszów z obcej planety. Trójka przyjaciół (tym trzecim jest tragikomiczny Biaggio, kapitalnie zagrany przez Moisesa Ariasa) w zbudowanej własnoręcznie szopie żyje spokojnie i szczęśliwie. W dodatku karmiąc się złudzeniem, że skoro sami rąbią drewno na opał, łowią ryby i nie golą rachitycznych zarostów, to właśnie dokonują rytuału przejścia – zmieniają się z dzieciaków w mężczyzn. Co oczywiście jest nieprawdą. Bo kursu dorastania nie będą mogli pomyślnie ukończyć bez interwencji tego samego świata, który tak bardzo chcą zostawić za sobą. Ten ciepły, zabawny i mądry film przypomina trochę „Nad rzeką, której nie ma” naszego Andrzeja Barańskiego, trochę brytyjskie komedie o nastolatkach i dużo bardziej niezliczone amerykańskie kawałki o bólach dorastania. Bardzo trudno z tak zgranego tematu wycisnąć coś nowego i oryginalnego – znanemu dotąd tylko z telewizyjnych produkcji Jordanowi Vogtowi-Robertsowi udało się to w kinowym debiucie. I to mimo że nigdy nie miał chaty w lesie. Jest z Detroit.