Trzeci sezon serialowej adaptacji bestsellerowej sagi George’a R.R. Martina utrzymuje wysoki poziom, stawiając na wiarygodny świat i mnóstwo zapadających w pamięć postaci zamiast kosztownych, epickich panoram. Scenarzyści budują napięcie słowną szermierką i skomplikowanymi relacjami między bohaterami uwikłanymi w bezwzględną walkę o władzę, która miażdży jej uczestników. Mimo brutalności fabuły produkcji udaje się zachować literacki sense of wonder, co czyni ją niezwykłą opowieścią.
Trzeci sezon serialu stanowiącego ekranizację bestsellerowej sagi George’a R.R. Martina. Ten cykl to czytelniczy fenomen ostatnich lat: epicki rozmach, wiarygodny świat, ale przede wszystkim wielka liczba zapadających w pamięć postaci. Scenarzyści serialu wybrali więc mądrze, koncentrując się na bohaterach, a nie epickich panoramach (przy okazji zaoszczędzili). Kolejne sezony „Gry o tron” kręcone są niczym jeden długi dzielony na odcinki, jest miejsce na słowną szermierkę, na budowanie klimatu, na skomplikowane relacje między głównymi aktorami tej krwawej opowieści o walce o władzę – walce, która miażdży jej uczestników. Jednocześnie w adaptacji udało się ocalić coś, co krytycy literatury fantastycznej nazywają „sense of wonder”. Niezwykła, choć bardzo brutalna opowieść.