Ojciec ofiary i zawieszony policjant próbują wymusić zeznanie na nauczycielu podejrzanym o mordowanie dzieci. Przewrotny scenariusz, psychologiczny pojedynek i wyważony czarny humor utrzymują niepewność co do winy, a zarazem stawiają pytania o zemstę, granice prawa i bezradność wobec zła.
Nic dziwnego, że film ten wychwalany był przez Quentina Tarantino. Jego siła tkwi w przewrotnym scenariuszu skupiającym się na psychologicznym pojedynku bohaterów (jak to było w tarantinowskich „Wściekłych psach”). I czarnym humorze, nieprzekraczającym jednak granic dobrego smaku. Osoby dramatu: nauczyciel podejrzewany o to, że jest pedofilem i mordercą małych dziewczynek, policjant zawieszony przez szefa za skłonność do bicia podejrzanych oraz ojciec ostatniej (czy na pewno?) ofiary, który sam chce wymierzyć sprawiedliwość. Główna część opowieści to starania duetu ojciec i policjant zmierzające do wymuszenia na podejrzanym wyznania prawdy. Nie zawsze będą przy tym sojusznikami i do końca nie będziemy wiedzieć, czy mają rację, ufając instynktowi (i mało wiarygodnemu świadkowi), czy może torturują niewinnego człowieka. Precyzyjnie opowiedziany i doskonale manipulujący emocjami film to coś więcej niż trzymająca w napięciu fabuła „Kto zabił?”. Oprócz rozważań nad sensem zemsty, granicami działania policji i prywatnych mścicieli, zadaje także pytanie fundamentalne: Czy w obliczu absolutnego zła jesteśmy bezradni?