Niech żałuje każdy, kto nie widział tego filmu w kinie.
Nagrodzone Oscarem dla najlepszego filmu zagranicznego arcydzieło Paola Sorrentina to wizualny majstersztyk. Choć Sorrentino nawiązuje do klasyki (odwołania do Felliniego to tylko drobna część inspiracji), czyni to w sposób bardzo nowoczesny, tkając oniryczny, perfekcyjny wideoklip. A jednocześnie jest to film niesłychanie refleksyjny i przygnębiający.
Główny bohater, 65-letni pisarz, wiedzie życie idealne. Ma wspaniały apartament naprzeciw Koloseum, wciąż lgną do niego piękności, jest sławny i fetowany. Śmierć kobiety, która przez wiele dekad była żoną innego, ale którą on pamięta jako swą ukochaną z czasów młodzieńczych, wytrąca Jepa z bezpiecznej orbity. „Dolce vita” nagle zaczyna boleć.
Płytkość socjety, głupota artystów, okrucieństwo cudownej metropolii – wszystko to zdaje się niemal miażdżyć pisarza. Grymas na jego twarzy to już nie oznaka cynizmu, ale rozpaczy. Nie chodzi tylko o lęk przed śmiercią i tęsknotę za młodością.
„Wielkie piękno” obnaża straszliwą duchową pustkę współczesnego Zachodu – ludzi, którzy zapomnieli o swych korzeniach i duchowych drogowskazach. Nie uratują ich wspomnienia, próżno szukają pocieszenia w pustych kościołach. Pytanie tylko, jaki będzie koniec: cichy zgon czy apokalipsa.