Formalnie pomysłowa animacja kukiełkowa rozczarowuje pretensjonalną, powolną opowieścią o kryzysie wieku średniego i nieudanych relacjach.
„Anomalisa” wzbudziła skrajnie odmienne reakcje – dla jednych to dzieło nowatorskie i głębokie, dla innych niezrozumiały humbug. Bliżej mi do tych drugich. Brawa za pomysł formalny – jak się okazuje, za pomocą kukiełkowej animacji można opowiadać o ludzkich dramatach. Jest jednak kłopot z historią i przesłaniem. Mamy tu kryzys wieku średniego nieciekawego speca od motywacji, który miał i ma kłopoty z wchodzeniem w relacje międzyludzkie. Ucieka od kobiet i związków, które wydają się wielce obiecujące. Tchórz, frajer czy może ofiara psychicznego schorzenia (jest w filmie i taka sugestia)? Dziwnie to wszystko mało ciekawe. Gdybyśmy oglądali tę intrygę opowiedzianą w takim tempie z użyciem żywych aktorów, pewnie po kwadransie widzowie cięliby sobie żyły smartfonami. Nie dajcie się nabrać: nie mylmy pretensjonalności i udziwnień z mądrością i oryginalnością. © ℗