Drugi sezon wyjaśnia, co stało się z Nicholasem Brodym w niewoli i jaki cel stoi za jego powrotem do Stanów Zjednoczonych. Równolegle rozwija jego polityczną karierę oraz kryzys Carrie Mathison, prowadząc oba wątki do efektownego zwrotu akcji. Choć seria traci część świeżości debiutu, nadrabia pogłębieniem relacji Brody'ego z córką oraz Carrie z Saulem Berensonem i Peterem Quinnem.
Drugi sezon serialu „Homeland” – „histerycznej opowieści o rozhisteryzowanych agentach CIA”, jak kpiła niemiecka prasa – przynosi wreszcie odpowiedź na pytanie, co właściwie stało się z Nicholasem Brodym w islamskiej niewoli i po co trafił z powrotem do Stanów Zjednoczonych. Zanim seria zakończy się bardzo, bardzo efektownym zwrotem akcji, będziemy mieli także okazję przyglądać się nabierającej rozpędu politycznej karierze wojennego bohatera oraz obserwować pogrążanie się ścigającej go agentki CIA w kłopotach z własną psyche. Zarówno dla rozwikłania zagadki Brody’ego, jak i dla zadzierzgnięcia emocjonalnych więzów między bohaterami – oraz wprowadzenia nowych znaczących postaci – jest to sezon najważniejszy, co w pełni będzie widać z perspektywy kolejnych dwóch serii. Chociaż w porównaniu z pierwszym sezonem brak nieco świeżości i efektu „wow!”, serial nadrabia to w dziedzinie pogłębiania i komplikowania relacji między głównymi postaciami (na przykład między Brodym a jego córką czy między agentką Carrie Mathison a jej szefem Saulem Berensonem oraz agentem CIA Peterem Quinnem).