W fikcyjnej środkowoeuropejskiej Zubrowce legendarny konsjerż Monsieur Gustave i jego młody protegowany zostają uwikłani w spór o rodzinny majątek, kradzież obrazu i polityczne przemiany. Ekscentryczna forma łączy humor, wzruszenie oraz tęsknotę za światem opartym na zasadach. Mocnymi stronami są gwiazdorska obsada, pomysłowe sekwencje ucieczki i spisku oraz mistrzowska, zapadająca w pamięć rola Ralpha Fiennesa.
Wes Anderson jest jednym z bardzo niewielu współczesnych amerykańskich reżyserów, którzy nie dali się pożreć hollywoodzkim konwencjom. Pozostaje twórcą bardzo osobnym, kręcącym filmy nietypowe, ekscentryczne i ambitne. Jednocześnie nie traci kontaktu z widownią, bo potrafi wzruszać i bawić jak mało kto. „Grand Budapest Hotel”, rozgrywający się w fikcyjnym środkowoeuropejskim kraju Zubrowka, to owoc inspiracji niemiecką prozą oraz klimatem c.k. monarchii, a zarazem wyraz tęsknoty za światem, w którym istnieją jakieś zasady. Oprócz wyśmienitej obsady (kilkunastu znakomitych aktorów – od Edwarda Nortona do Harveya Keitela i Willema Dafoe) można zobaczyć na ekranie najbardziej zwariowaną scenę ucieczki z więzienia w dziejach kina, wyjątkowo szeroko zakrojony spisek kelnerów, konsjerżów, portierów i Bóg wie kogo jeszcze, ale przede wszystkim mistrzowską szarżę Ralpha Fiennesa w roli głównej. Jego Monsieur Gustave to absolutnie mistrzowska kreacja, jedna z najbardziej zapadających w pamięć postaci, jakie można było zobaczyć w kinie przez ostatnie lata.