„Gniazdo” to wybitnie zagrany dramat o rodzinie O’Harów, której pogoń za pieniędzmi i statusem odsłania pustkę, wstyd oraz kruchość małżeństwa.
Z
aczyna się od chciwości, potem sprawy zmieniają się na gorsze. Brytyjski nuworysz robiący karierę w Ameryce – szukając kolejnych okazji do zrobienia wielkich pieniędzy – decyduje się na powrót do Anglii. Jego rodzina (żona i dwoje dzieci) wraz z nim zamienia amerykańską rezydencję na wiekową posiadłość w Surrey. Szybko się jednak okaże, że związek państwa O’Hara wymaga pilnego remontu, podobnie jak ponury dom, w którym teraz mieszkają. A kto wie, może na ratunek jest już zbyt późno? Główny bohater (znakomity Jude Law) przypomina nieco Dona Drapera z serialu „Mad Men” – sam wspiął się na szczyt, ale
wewnątrz czuje wstyd i pustkę. Wstyd, bo wciąż czuje, że nie przynależy do towarzystwa, którego akceptacji tak pragnie. Pustkę, bo sam nie wie, czego właściwie chce w życiu, a kolejne zarabiane pieniądze mają tę pustkę zapełnić. A co będzie, kiedy pieniędzy zabraknie, a biznesowi partnerzy nie zechcą już dłużej dawać się uwodzić chłopięcemu urokowi i amerykańskiej zuchwałości Rory’ego? „Chciwość jest dobra!” – wołał Gordon Gekko w „Wall Street”, ikonicznym filmie ery Reagana. Twórca „Gniazda”, którego akcja rozgrywa się w 1987 r., nie twierdzi, że zarabianie pieniędzy jest złe, przypomina jednak, jak źle się dzieje, gdy przesłaniają
one wszystko inne. Rory O’Hara za młodu nie zaznał miłości i stabilizacji, teraz jest dumny, że swym dzieciom zapewnia dach nad głową i jedzenie, „bo sam tego nie miał”. I to, jego zdaniem, wystarczy, by być najlepszym tatą na świecie. Jego żona (rewelacyjna Carrie Coon) nie jest bezwolną ofiarą. Co prawda córka rzuca jej w twarz, że oddała wszystkie decyzje w ręce męża, ale Allison ma swoje za uszami: lubi wystawny styl życia, korzysta z pieniędzy, nie pytając o to, skąd pochodzą i czy się kiedyś skończą. Tytuł „Gniazdo” brzmi szyderczo – chodzi o gniazdo rodzinne. Ale jakież mogą z niego wylecieć pisklęta, skoro wychowuje je niezbyt udana para, której życie wali się w gruzy? To jednak dzieciaki państwa O’Hara okażą się w finale mądrzejsze od rodziców, ale ten promyk nadziei wcale nie gwarantuje nikomu lepszej przyszłości. Reżyser Sean Durkin pokazał debiutanckim „Martha Marcy May Marlene” (2011), że ma spory talent. Teraz udowadnia, że potrafi kręcić filmy wybitne.